استانداری کربلا، امروز با نصب تابلوهای بزرگ اعلام کرد که پیکر مطهر رهبر شهید را «نخستین زائر اربعین» می‌داند. این لقب، تنها یک عنوان نیست؛ روایتی عاشورایی است از مردی که عمری با ذکر «یا حسین» زیسته و حالا، پیش از آنکه خیل عظیم زائران از راه برسند، خودش با قلبی لبریز از عشق، پا به سرزمینی می‌گذارد که مولایش در آن آرمیده است. گویی کربلا می‌خواهد بگوید: «تو اولین کسی هستی که امسال به دیدار من می‌آیی، و من با تمام وجود از تو پذیرایی می‌کنم.»
آسمان نجف، صبح فردا ابری خواهد بود، انگار که خود فلک نیز در غم این وداع، اشک‌هایش را پنهان می‌کند. اما زمین، لبریز از شور است. جمعیت، موج‌وار از هر سو می‌آید؛ پیر و جوان، زن و مرد، عرب و عجم، همه در یک صف، با یک نوا، برای استقبال از کسی که سال‌ها رهبری‌شان را بر عهده داشته و حالا، پیکرش را بر دوش می‌کشند تا به حرم امیرالمؤمنین(ع) برسانند.

خیابان‌های نجف، از فرودگاه تا حرم مطهر، با تصاویر رهبر شهید آذین بسته شده . هر گوشه‌ای از شهر، چهره‌ی نورانی او را بر دیوارها نقش بسته است . تصاویر، کنار پرچم‌های سیاه و سبز، منظره‌ای بی‌نظیر آفریده است؛ آمیزه‌ای از عزا و عشق، از فراق و وصال.
در میان این فضای سنگین، موکب‌های خدماتی چون نگین‌هایی از مهر، در دل شهر می‌درخشند. عراقی‌ها، همانگونه که هر سال در اربعین از زائران حسینی پذیرایی می‌کنند، این بار با ۴۰۰ موکب، از عزاداران رهبر شهید میزبانی می‌کنند. بوی چای و شربت در فضا پیچیده است، نان و خرما بین دست‌ها دست به دست می‌شود و دل‌هایی که برای فراق می‌سوزد، با این میهمان‌نوازی گرم می‌شود. پیرزنی عراقی، با چشمانی خیس، در گوشه‌ای ایستاده و با صدای لرزان می‌گوید: «این اولین زائر اربعین ماست. ما او را چون حسین(ع) بر دوش می‌کشیم.»

۶۹ سال انتظار؛ رؤیایی که با پیکر به پایان می‌رسد

شاید هیچ چیز به اندازه‌ی این جمله دل‌نشین و دردناک نباشد که: «آخرین سفر رهبر شهید به عراق، ۶۹ سال پیش بود.» جوانی ۱۸ ساله که عاشق نجف بود، اما تقدیر او را به مسیر دیگری کشاند. سال‌ها مبارزه، زندان، تبعید، رهبری و مدیریّت، هرگز نگذاشت که دوباره قدم به این خاک مقدس بگذارد. اما دلش، هر شب و روز، با نجف و کربلا بود. در نمازهایش، در سخنرانی‌هایش، در نگاه‌های رو به قبله‌اش، بوی عطر حسین(ع) می‌پیچید و همچون مولایش به همراه خانواده اش به شهادت رسید.
و حالا، پس از ۶۹ سال، این پیکر مطهر است که به زیارت می‌رود. گویی خودِ رؤیا، پیکر شده است تا وعده‌ی دیدار را تحقق بخشد. نجف، شهری که روزی جوانی را در خود جای داده بود، اکنون رهبر شهیدی را با قامتی استوار و قلبی آرام در آغوش می‌کشد. مردم، در طول مسیر ۶ کیلومتری تشییع در نجف، با اشک و دعا، این رؤیای دیرینه را بدرقه خواهند کرد.

در گوشه‌وکنار مسیر، موکب‌های خدماتی با چادرهای سیاه و سبز، پذیرای عزاداران هستند. عراقی‌ها با آن میهمان‌نوازی افسانه‌ای‌شان، از هر رهگذری با غذا، چای و شربت پذیرایی می‌کنند. این موکب‌ها، نه فقط مکانی برای رفع خستگی، که نمادی از همدلی بی‌مرز امت اسلامی هستند. مردی عراقی در یکی از موکب‌ها، با چشمانی بارانی می‌گوید: «ما از رهبر شهید، وحدت را آموختیم. امروز، همه‌ی ما زیر یک پرچم جمع شده‌ایم؛ پرچم عشق به اهلبیت(ع).»